
Nå har julefreda senket seg over heimen - Nesten i allefall.
Sofie, mamma og pappa i huset ønsker alle våre venner og kjente ein riktig god og fredsam jul.
Litt om slekt, jobb, familie og slikt som rører seg oppe i skallen på meg :-)
Kanalen er totalt 81,6 km lang og det er tre sluser i kvar ende av kanalen.
Gatun locks på Atlanterhavnsida og Pedro Miguel og Miraflores på
Stillehavssida.
Frå Atlanterhavssida så løftast båtane totalt ca. 26 meter opp før dei kan
ta turen over til andre siden.
Det var eit fransk selskap som i 1880 åra først prøvde å bygge kanalen, men
dei mislykkes. Mykje på grunn av forskjellige tropesykdommer.
I 1902 overtok amerikanarane dette prosjektet, og i 1903 fekk dei også
suverenitet over kanalsona i ubegrenset tid.
Etter langvarige forhandlinger vart USA og Panama (President Jimmy Carter og
Panamas regjeringssjef Omar Torrijos) i 1977 enige i at suvereniteten over
området skulle tilbakeførast til Panama innan 31. desember 1999.
Kanalen vart fullført og opna for trafikk 15. august i 1914.
Dagens bilde er tatt ifrå den mittre slusa på Atlanterhavssida, Gatun Lock,
det viser eit par tre skip som er på vei mot Stillehavet.
Då er det Houston next, regner med å være framme der på laurdag seint på
dagen eingang, og då får eg kanskje internett kontakt igjen...
Mei sjåast :-)
Det er endelig sol og sommer igjen, over 30 grader i både sjø og luft. Og
sjøen ligger nesten heilt speilblank...
Nokre av ungdommane ombord oppdaga nok i går at sola kan være lumsk sjølv om
den ikkje virker så sterkt, i dag så lukter det sololje og aftersun over
heile skuta :-)
Det er sånne dager det kan være godt å være sjømann på sjøen også :-)
Forventa ankomst Panama er på mandag. Regner med å passere gjennom kanalen
på tirsdag. Det finnst ein del web kamera i slusene så det er godt muligt at
skuta blir å sjå ut på tirsdag ettermiddag norsk tid eingang.
Til så lenge, ha ein fortsatt fin dag.
Ikkje mykje som foregår på ein sånn reise, har knapt nok sett andre skip på
turen over, eit lyspunkt er at vi har sett ein og annan springar (Delfin) og
dei er no verdt å kaste eit blikk på, nydelige dyr som dei er. Stort sett
rimeligt pent vær over havet, lufttemperatur mellom 9 og 12 grader og
sjøtemp mellom 14 og 20 grader.
Antageligt mørkt når vi passerer Golden Gate brua både på inntur og på uttur
så det blir dårligt med bilder denne gangen :-)
Sjølv om det er lite som skjer her ombord på ein slik tur så går livet
videre på land, i løpet av denne turen så døde ein gammal tante av meg og
eine onkel jenta mi fekk seg ein jente.
Thats life...
Jordkloda er oppdelt i 360 grader rundt, og med 24 timer i døgnet er 1 time
15 grader.
Når vi går vest eller austover så går vi med ein fart av rundt 7-8 grader i
døgnet.
Det vil då sei at ca annakvar natt må vi pinse.
Går vi vestover så blir det døgnet 1 time lenger, vanligvis så er det 20
minutter på kvar vakt, 20-24/00-04 og 04-08. Veldigt greitt for oss som
liker lange netter :-)
Går vi austover så er saken den motsatte, korte netter og lite søvn...
Straks meire travelt den vegen.
Også ein stor ulempe for oss som no går austover frå Korea til USA er at vi
på denne turen krysser datolinja så det betyr at vi denne uka i tillegg til
korte netter får vi to onsdager... Då blir uka lang.
Mykje greiere å gå andre vegen. Lange sløve netter og så hopper mei over ein
dag når det passer :-)
Då skulle dei fleste vite kva pinsing er.
Laster ifrå tankbiler, tankbilane tapper lasta over i eit par "opne" tanker
på kaia, desse tankane er utstyrt med lause pumper som igjen er drevet av
eit elektrisk aggregat som også står der.
Man skulle tru at dette skulle gå sakte og det gjer det no også, men ein 100
tonn i timen er jo ikkje så verst, tok oss mellom 50 og 60 timer å få våre
5200 tonn ombord.
Molasse ja, kva er no det? Egentligt eit svart, skummande drittstoff, meir
eller mindre flytande sukker eller sirup...
Men då var vi ferdige her på østen, har no forlatt Korea, gått sør om Japan
og er no i ferd med å starte på storsirkelen over Stillehavet, forventa
ankomst Stockton, California ca 12 November if AGW & WP :-)
Her er det rimeligt trangt og ein voldsom trafikk, eg telde faktisk ca 15
skip som gjekk i samme retning som oss på ei strekning på ca 1-2 km.
Som dåkke ser på bildet så er det masse skip i området så her må ein holde
tunga beint i munnen. Spesielt på fridager er her eit voldsomt liv, då er
det i tillegg til skipstrafikken eit stort antall av små fiske og lystbåter
som stikker seg fram i alle retninger.
Vi er no i Ulsan, skal straks gå herifrå og til Kunsan, også det i Korea.
Etter det så settast kursen for Stockton i USA (På innsida av San Francisco)
Det er ein tur på ca 15 dager.
Ønsker alle ein riktig god helg.
Ved ankomst Bangkok så må vi av flyet ein times tid fordi dei skal bunkre.
Vel tilbake ved flyet så får vi beskjed om at flyet videre er innstilt og
det er berre å plukke opp handbagasja og gå i gjennom immigrasjonen og til
ankomsthallen.
Men ingen kunne opplyse kvar vi skulle møte så vi enda opp med å gå imellom
immigrasjonsskranka og diverse informasjonsskranker til vi endelig fekk
beskjed om at vi skulle møte opp ved bagasjeband 23 etter at vi hadde
passerte immigrasjonen.
Ved bagasjeband 23 fant vi til slutt bagasja vår, fekk så etterkvart beskjed
om at vi skulle møte ved "gate 4". Eetter mykje om og men så fant vi denne
gaten, der var det også masse folk samlet, men ingen visste noko som helst.
Etter ein stund så byrja det å dukke opp busser som skulle ta oss til
Novotel Hotel ved flyplassen, ved ankomst hotellet så gjekk det kjapt med å
få rom og beskjed om matservering, men info om videre reise var heilt i det
blå. Var snakk om i morgon ein gang, dette var i 1600 tida på søndagen.
Natt til mandag kl 0400 ringte telefonen på rommet, det banka på døra og med
beskjeden om at vi måtte komme oss på flyplassen ASAP... Ved ankomst
flyplass vart vi plassert ved ein skranke til China Air der vi etter mykje
om og men fekk plass på eit fly til Taipei samme morgon.
Ved ankomst Taipei så skulle vi egentligt reise videre til Kaohsiung, men
det vart innstilt sidan skuta allereie var ferdig der og hadde forlatt
stedet.
Då vart det til at vi fekk oss ein bil som tok oss ned til Taichung, ein tur
på eit par tre timer.
Der vart det inn på eit nytt hotell med beskjed om at vi skulle ombord neste
morgon.
Kl 0400 igjen så ringte telefonen på rommet, bilen var venta 0430 så det var
berre å komme seg igang igjen.
Denne gangen tok bilturen ned til Mai Liao ein god time og etter ytterligere
ein times tid hos emigration så gjekk endelig turen ombord i skuta der vi
var rett før kl 0700 om morgonen... Då var det godt å ha komt heim igjen.
Ein laaange tur var komt til ein ende, det er i allefall ikkje KLM
(Flyselskapet) sin fortjeneste at det gjekk som det gjekk, deira folk var
totalt fråværande etter at problema oppstod i Bangkok, der kan vi takke
hyggelige Thaier på ground service nivå at det gjekk som det gjekk til
slutt.
Som ho sa ho eine som hjalp oss - Det er ikkje vårt problem, men nokon må no
hjelpe til. Welcome to LOS - Thailand. Land Of Smile.
Går dette som planlagt så blir det avmønstring og heimreise i løpet av eit
par dager så då er eg heime igjen tidligt i neste uke, og det skal bli godt.
Greitt med ein skikkelig velfortjent ferie :-)
Mei snakkast :-)
Det fine med Durban denne gangen er at vi regner med at vi reiser heim
derifrå rundt neste helg, og det er som kjent den finaste dagen i ein
sjømanns liv - Heimreisedagen :-)
Og været på desse kanter er som det bruker å være på denne tida, sol og
sommer, langt over 20 grader i både luft og vann.
Forresten så bruker vi ca 51000 liter drivstoff kvar dag vi er i sjøen,
mange bensintanker det :-)
Det var ikkje så varmt som fryktet i PG denne gangen, litt over 40 grader
innimellom og det tåler vi godt.
Neste havn no er Mombasa i Kenya. For å holde oss lengst muligt unna
piratområda når vi går sørover, så går vi øst av 6o graden til vi er nede på
10 grader sør, går sør om Seychellene inn mot kysten av Tansania og så går
vi nordover langs kysten igjen til vi er oppe i Mombasa.
Værmeldingane på vegen sydover er passe, motvind, ca 15 knop og med skutas
fart på gode 15 knop gjer at vi nok får nokre dager med litt skvett. Men det
er sunt med litt saltvann på huda så det så...
I allefall godt å komme i sjøen igjen.
Mesaieed ja, sist eg var her i Qatar så heitte denne byen Umm Said, vi var
her ganske så ofte å laste Etylen, denne lasta hadde ein temperatur på -
103,8 grader C. Men dette er rundt 25 år sidan, den gangen var eg ombord i
ein gasstanker som heitte Bow Elm, ein fin båt med eit godt miljø ombord.
Eg husker faktisk at vi var her den kvelden Oluf Palme vart skutt i
Stockholm, vi fekk well ikkje nyheitane før ut på laurdagen så vi vart nok
litt sjokkert den gangen, ikkje vanligt med slike attentat oppe i det kalde
nord.
Ja ja, tida går...
No går turen nordover igjen, til varmere farvann, til Mesaieed i Qatar og
Jubail i Saudi Arabia.
Og august er årets varmaste månad i desse trakter så vi kan vente oss ute
temperaturer langt oppe på 40 tallet i verste fall.
Der oppe i PG (Persiske Gulf) skal vi laste diverse stoff for Mombasa i
Kenya og for Durban i Sør Afrika. Det skal bli godt å få litt last i skuta
igjen, no er vi heilt tomme og det skal ikkje så mykje sjø til før vi
slingrer.
Det er monsumtid i desse farvanna og det er no bra når vi skal sørover
igjen, piratane liker ikkje vind så dei trekker mot land, i tillegg går vi
langt aust i havet så det går nok bra denne gangen også sjølv om Mombasa er
lovligt nær desse områda som er utrygge.
Ønsker alle ein fortsatt fin og solfyllt sommer.
Bow Firda er ein topp moderne kjemikalietanker, såkalt "State of the art"
som er laga for å frakte stort sett alt som flyter, vi har muligheiter til å
varme opp lasta til over 80 grader C. Vi har ein total lastekapasitet på
40515 m3.
Hun er 183,10 meter lang, 32,2 meter bred og har ein høgde på 42,8 meter.
Service speed på 16 knop.
Vi har 47 forskjellige lastetanker, alle laga av rustfritt stål (Syrefast)
Alle tanker har sin egen pumpe, line og manifold ventiler så det er fysisk
umuligt å blande last utan at nokon går inn for det. Hadde kanskje vøre lite
kjekt å få litt blåsyre inn i feks vegoljen som du har i kjølskapet heime
:-)
Av teknisk utstyr kan det nevnast at vi har en hovedmotor på 14160 HK, to
hjelpemotorer på 1800 hk kvar, 3 kjeler for heating av last/tankspyling etc
etc. Påhengt på hovedmotoren har vi ein akselgenerator som leverer 1100 KW,
generatorane på kvar hjelpemotor leverer 1260 KW så vi produserer straum
ombord nok til ein liten by. Vi har stort sett to og tre av alle pumper/anna
utstyr etc så vi står ikkje fast om noko ikkje fungerer. Vi har også ein
baugthruster på 1200 hk for å hjelpe oss med å fortøye.
Når det gjelder hovedmotoren så kan det nevnast at dette var den første
hovedmotoren, som kom i drift på eit skip, som ikkje har kamaksling. Vi har
tre hydrauliske pumper som via diverse utstyr styrer både innsprøytning og
eksosventiler. Alt dette er styrt av ein haug med datamaskiner - og ja, det
fungerer bra. Motoren er ein Man B&W og den er bygd i Danmark.
Vi har plass til 1694 m3 med HFO (Heavy fuel oil) som brukast som drivstoff.
I tillegg så kan vi ta 246 m3 med dieselolje også. Samt noko over 175 m3 med
forskjellige typer smøroljer.
For å drive og passe på alt dette så er vi 27 - 28 mann ombord. varierer med
mellom 7 og 9 nordmenn og ca 20 filippinere. Eg trur at dei fleste trivast
godt ombord, sjølv om vi av og til får oss ein tur gjennom Aden gulfen og
det Indiske hav som er noko befengt med pirater.
På dette skiftet er vi tre stykker som har vert med sidan skipet var nytt,
på andre skiftet er det to med samme status. Seilingstida for oss norske
varierer mellom 1,5 og 2 månaders perioder medan filipinerene stort sett har
kontrakter på mellom 6 og 9 månader.
Jobben min om bord er som maskinsjef, omtrent det samme som ein teknisk sjef
heime. Eg har det tekniske ansvaret for alt utstyr om bord. I dag så består
denne jobben dessverre av alt for mykje papirarbeid, det blir for lita tid
til å komme seg ut i felten for å holde seg oppdatert der...
Bildet denne gangen er frå maskinrommet, tatt ifrå forkant og akterover.
Hovedmotoren i midten og på kvar side bak eksosrøret så ser dåkke dei to
hjelpemotorane (Dei blå/turkise klompane)
Som sjøfolk flest ønsker vi oss fintvær, men i dette området så kan det
gjerne blåse friskt, då held piratane seg vekke.
Denne gangen var været i første del av området altfor fint, flatt hav i alle
retninger, men det kom seg på slutten, såpass at vi følte oss rimeligt
trygge. Vind og sjø vart på vårt parti.
Då fortsetter vi mot India i normal mode, ankomst Kandla seint torsdag
kvelden. Har preparert tollister for dei, lurer på kva tollerane sei når 3.
maskinisten har oppgitt 12,5 par med sokker, eine sokken forsvant i siste
vasken :-)
Du trur eg spøker ? Ånei, i India må vi oppgi nøyaktigt antall av alt vi har
ombord, stemmer ikkje kartet med terrenget så kan vi risikere at ting blir
beslaglagt, det gjelder både penger og sokker... Det har skjedd før at dei
for på land med både TV og symaskin, reserveankeret hadde dei også lyst på,
men det vart for tungt så den saka vart fiksa med ekstra "presanger"...
Som mange sikkert veit så kan eg ikkje lese desse blogginnlegga sjølv, dei
er lagt opp via e-mail frå skipet, men eg håper at dei ser bra ut og
eventuelle kommentarer vil eg lese når eg får tilgang til internett igjen.
Ein Fransk ingeniør, Ferdinand de Lesseps, la planane for ein kanal fram for
Egypts visekonge Said Pasja i 1854 og i 1856 fekk han og selskapet hans
konsesjon for å bygge kanalen og deretter å drive den i 99 år.
Arbeidet med bygginga av kanalen starta i 1859 og den vart offisielt åpnet
17 november 1869. Summen for å bygge kanalen den gangen var ca 430 millioner
kr.
I 1956 erklærte president Nasser at kanalen var nasjonalisert, dette vart
starten på Suez konflikta. Etter krigen med Israel i 1967 vart kanalen
stengt fram til etter oktoberkrigen i 1973 då arbeidet med å gjenåpne
kanalen tok til. Og den vart åpnet igjen i 1975.
Distansen frå Bombay til London rundt sørspissen av Afrika er 10900 nautiske
mil, medan avstanden mellom samme punkta gjennom Suezkanalen er 6100
nautiske mil. Ein innsparing på 44%
Min første tur gjennom Suezkanalen var i august 1979 ombord i Odfjellskipet
Bow Flower som vart bygd i Finland i 1975. Min foreløpig siste tur gjennom
kanaler vart utført med Bow Firda, bygd i Florø i 2003 no i desse dager. Så
i neste månad kan eg feire 30års jubileum for kanalpassering :-)
Turen gjennom kanalen tar normalt ein 12 til 16 timer, starter tidligt på
morgonen og er ute seint på ettermiddag/kveld på andre siden. Lengda på
turen er avhengig av hvor lenge vi må vente på motgåande konvoi i Great
Bitterlake omtrent midt i kanalen.
Egentligt ein ganske så kjedelig tur med åra, stort sett sand å sjå, ikkje
så mykje anna...
Ønsker alle sammen ein riktig flotte weekend med sol og sommer, her er det i
allefall varmt nok for øyeblikket :-)
Nå er vi komt igjennom Middelhavet, ein fin tur frå Algeciras i Spania til
Port Said i Egypt.
No i dag skal vi i gjennom Suez kanalen, regner med å være ute i Rødehavet
tidligt i kveld.
Ikkje så mykje som er skjedd så langt, temperaturen har vøre oppi ein 28 -
29 grader, men regner med at det blir betydeligt varmere dei neste dagane.
Legger ved eit lite bilde som viser sola som holder på å gå ned i havet bak
oss.
Ønsker alle ein fortsatt fin sommer
Bildet viser ein fordums skjønnheit, nemligt passasjerskipet United
States der det no ligg i opplag og vansmekkes i Philadelphia.
På jomfruturen i 1952 sette hun ny rekord over Atlanteren og hun var
verdens raskeste passasjerskip den gangen.
Då får mei sjå hvordan dette blogginnlegget blir då.
Det er denne muligheita eg tester ut nå.
Det som står i subjektet av mailen skal bli overskrifta i
blogginnlegget.
Det er også muligt å poste bilder på denne måten, det vil eg teste ut
seinare.
For å unngå at diverse signaturer/virus meldinger etc etc kjem med i
loggen så må følgande "tegn" med i slutten av mailen, nemligt #end.
Så då prøver eg å legge denne opp :-)